Debiteur koopt te veel op de pof

Het ‘op de pof’ kopen is een wereldwijd probleem. Is het slechts gemakzucht van de mens? Of is er meer aan de hand? Als je het sec bekijkt, is het een merkwaardig fenomeen. De debiteur koopt een product of dienst, terwijl men op dat moment niet over de financiële middelen beschikt om het beoogde aan te schaffen. Waarom koopt men op de pof? Wat drijft zo iemand? En wat ook interessant is om te weten: waar komt het vandaan, wat is de bakermat van deze verontrustende manier van aankopen doen?

De oorsprong van ‘op de pof’
Om achter de oorsprong te komen raadplegen we de site van Het Genootschap Onze Taal. Dat is de organisatie die jaarlijks het Dictee der Nederlandsche Taal van tevoren checkt. Een gerenommeerde organisatie dus. Wat zeggen zij over deze uitdrukking? Een pof wordt taaltechnisch gezien als een klap of een stomp. Daarom stellen zij: “Op de pof betekent oorspronkelijk: zoals je doet, als je er maar een slag naar slaat.” Zij geven aan dat dat vrij vertaald kan worden naar ‘op goed geluk’. De verkopende partij verlangt geen directe betaling en hoopt maar dat de betaling in een later stadium wel geschiedt.

De Verenigde Staten als bakermat
Er zijn natuurlijk landen die de kroon spannen en waar het ontbreken van een creditcard haast uit den boze is. In de Verenigde Staten is dat het geval. Zij worden wereldwijd gezien als een hardnekkige debiteur. Niet dat zij bewust wanbetaler willen zijn. Nee, dat niet. Maar daar wordt zo wat bijna alles gefinancierd met geleend geld. We kennen de beelden van enkele jaren geleden. Leegstaande huizen, omdat Amerikanen hun huur of hypotheek niet meer kunnen betalen. Maar wel: creditcard hier, creditcard daar. Vanaf de eeuwwisseling leven de Amerikanen al op de pof. Wellicht daarvoor ook al. Maar de tijden van hoogconjunctuur tot 2008 – het moment waarop de bankencrisis in Amerika ontstond – hebben dit fenomeen alleen maar aangewakkerd. Het is dus niet alleen de consument die van alles op krediet koopt. Nee, de Amerikaanse overheid doet doodleuk mee.

De Nederlandse consument als debiteur
Het is inderdaad gemakkelijk om nu te kopen en pas te betalen in 2015. Leuk, toch? Het is prettig dat de mogelijkheid bestaat, maar de kunst is er verantwoord mee om te gaan. Hoe zit dat in Nederland? De mogelijkheid om op krediet te kopen wordt ons massaal door bedrijven aangeboden. Dat kun je ze niet kwalijk nemen. Bedrijven nemen op deze wijze bij de consumenten een drempel weg, waardoor zij sneller overstag gaan en hun aankoop verrichten. Het innen van het openstaande bedrag komt later wel, al dan niet aangevuld met incassokosten, rente en/of administratiekosten. Willen we dit tegengaan, dan is onze eigen rol toch wel van belang. Maar blijkbaar is het moeilijk om ‘nee’ te zeggen en gewoon aan jezelf toe te geven dat je even het geld niet hebt.

Bron: onzetaal

Incasso verkeersboetes stuk ‘klantvriendelijker’

Het klinkt wat ironisch. In hoeverre kun je het betalen van een verkeersboete klantvriendelijk maken? Toch doet de politie in samenwerking met het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB) haar best. De laatste jaren is er nog al wat geklaagd over de incasso van verkeersboetes. Het is niet eens zozeer de hoogte van het te betalen bedrag waarover gemopperd wordt. De onvrede richt zich meer op de ouderwetse manier- via de acceptgiro – waarop het verschuldigde bedrag moet worden betaald. Ten tweede was het ontbreken van bewijsmateriaal (beelden van de flitscamera) een doorn in het oog. En ten derde kon betreffende boetebedrag nimmer in termijnen worden betaald. Met de website www.mijnpolitie.nl verdwijnt voor velen een hoop ergernis.
Beelden vertellen alles

Laat automobilisten, fietsers en voetgangers direct weten welke overtreding is begaan. Dat moet de insteek van de politie zijn geweest. Voor de verkeersovertreder is het nu mogelijk via bovengenoemde site flitsfoto’s op te vragen. Alle twijfel omtrent een vermeende overtreding kan ter plekke worden weggenomen. “Dat kan niet. Op die plek ben ik helemaal niet geweest.” Het is een primaire reactie die we vaak horen op het moment dat die vervelende bekeuring op de deurmat ploft. Achteraf blijken we schoorvoetend hebben moeten toegeven, dat we op dat tijdstip toch op die plaats zijn geweest en inderdaad even maling hadden aan dat rode verkeerslicht.

Incasso verloopt veel soepeler

Wat is de achterliggende gedachte van deze insteek? Het zal uiteindelijk moeten leiden tot een vlottere incasso van het boetebedrag. Als beelden je vertellen dat de overtreding daadwerkelijk is begaan, gaat men sneller over tot betaling. Althans, dat is de verwachting. Heb je deze beelden niet tot je beschikking en twijfel je zelfs over de betreffende bekeuring – en wie heeft dat nooit gedaan? – dan ben je eerder geneigd de bekeuring voorlopig terzijde te schuiven. “Die ga ik echt niet betalen”, wordt dan vol bravoure geroepen. Ook wordt verondersteld dat de incasso’s nog sneller verlopen op het moment dat men de mogelijkheid heeft direct via iDeal te betalen. De politie heeft blijkbaar ingezien dat je het ‘de klant’ gemakkelijker moet maken.

Bovenstaande service – de zogenaamde BoeteVolgService – wordt verleend door diverse politiekorpsen. Momenteel is het zo dat nog niet alle politieregio’s in Nederland hieraan meedoen. Het is echter wel een prima opstap voor een in zijn algemeen klantvriendelijkere benadering van de verkeersovertreder. Beelden kunnen worden opgevraagd, boetes kunnen worden via iDeal en in sommige gevallen kan zelfs de boete in termijnen worden voldaan. Om te weten om je in aanmerking komt voor een termijnbetaling, kan de site van het CJIB worden geraadpleegd.

Onterechte incasso – wat te doen?

Onverhoopt kan het gebeuren dat je een bekeuring ontvangt waar je daadwerkelijk niets mee van doen hebt. Je bent nooit op ‘plaats delict’ geweest en zal er waarschijnlijk ook nooit komen. En toch heb je schijnbaar – althans, dat stelt het CJIB – op die betreffende plek een verkeersovertreding begaan. Wat te doen als je het écht niet eens bent met betreffende betaling of incasso? Neem eens contact op met Van Loon Incasso Advocaten.

Bron: www.mijnpolitie.nl